روکشها و چسبها قدمت طولانی و قدیمی دارند ، از آنجایی که اولین هنرمندان تاریخ خاک رس را برای رنگ آمیزی دیوارهای غار مورد استفاده قرار دادند ، علم روکشها و پوششها به تدریج تکامل یافت نقاشان اولیه ارزش روغنها را برای نقاشی دیوارهای بیرونی کلیسا و دیرها کشف کردند ، بعد ها جلا دهنده های طبیعی بعنوان پوششهای زیستی و سپس Lacqucrs

بصورت نیترات سلولز بکار گرفته شدند. با توسعه پلیمرهای مصنوعی در قرن بیستم

صنعت روکشها از پلی استرهای جلا دهنده قدیمی منشعب شد و رنگها در سال ۱۹۲۰ معرفی شدند که نسبت به رنگهای لاتکس ” قدیمی تر شامل پلیمرهای قابل امولسیون در آب هستند ” بهتر بودند. ابتدا رنگهای دیواری لاتکس بر اساس کوپلیمرهای استیرن - بوتادین ساخته شده اند وسپس رنگهای بهتر لاتکس با بکار گرفتن پلی “وینیل استات ” و انواع پلی ” اکریلات استر ” ها ساخته شدند .

چسبها نیز تاریخ مشابهی دارند و منشا آنها در قدیم صمغ طبیعی ، قیر ، رزین و حتی خون بوده است . چسبهای نشاسته و نیترات سلولز بعدا بدست آمده اند چسبها نیز مانند روکشها در اثر تکامل پلیمرهای مصنوعی بدست آمده اند ، پلیمرهای فرمالدهید ، اوره و فرمالدهید و فنل که امروزه بصورت گسترده به ویژه در صنایع چوب ” تخته چندلاو پارتیکل و غیره ” بکار میروند، در مراحل بعدی بطور نهایی سیانو اکریلاتها و غیره بدست آمدند ، در سالهای اخیر صنعت چسبها از سایر پلیمرهای مهم از جمله تعدادی از انواع با مقاومت بالا در برابر حرارت برای استفاده در سفینه های فضایی بکار میروند ، در صنایع چسبها و روکشها پیش از استفاده از پلیمرها ، از مواد کمپلکس استفاده میشد که فرمولاسیون آنها شامل حلالهای پایدارکننده و پرکننده و انواع دیگری از افزودنیهای دیگر بوده است